برایم باور کردنی نبود! در حالی که سی دی فیلم "اتوبوس شب" در روی میز، مرا به رویا فرو می برد خبر درگذشت مرحوم "خسروشکیبایی" را روی تلکس خبرگزاری می خوانم. بعضی وقت ها در مورد بعضی از افراد فکر می کنم که اگر از میان ما بروند دیگر نمونه ای مانند آنان به این دنیا پای نخواهند گذاشت. تصور کردن آن چنان فقدانی هم ناراحت کننده است. در مورد خسروشکیبایی نیز چنین احساسی داشتم. به نظرم اکثر فیلم هایی که وی در آن نقش بازی کرده بود را دیده ام. بازی هایش برایم لذت بخش بود. خدا روحش را شاد کند!

امشب که برای شرکت در مراسم چهلم همسر گرامی مهندس تابش به اردکان رفته بودم باخبر شدم مادر دوست عزیزم دکتر رضا راجی و خواهر گرامی دکتر داوری اردکانی، دار فانی را وداع گفته اند. ضمن عرض تسلیت برای ایشان و خانواده ی محترمشان برای آن مرحوم از خداوند متعال علو درجات را مسئلت دارم.

بعضی وقت ها باید با خاطره ها زندگی کرد. آن وقت ها که یک باره نفس تنگ می آید. خاطره ها هر چند گاهی تلخ اند اما همین تلخی به کامت ملس می آید. خاطرها هویت یک عمر زیستن اند و تو نیاز داری گاه و بی گاه به آن پناه ببری. بلکه به این بهانه کمتر سیاهی های روزگار کامت را تلخ کنند. راستی! اینطور چه شیرین است ...