شنیدن خبر سفر دکتر بشیریه استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران به آمریکا آهی بر دل نشاند. دکتر بشیریه که در تبیین و گسترش نظریه های دموکراسی در ایران نقشی ویژه دارد بالاخره پس از تحمل نامهربانی های بسیار به بهانه ی تدریس و پژوهش عازم آمریکا شد. سیاست های حذفی دولت نهم در برخورد با تفکرات منتقد و پاکسازی آنان، در توفیق جذب نخبگان این مرز و بوم توسط آمریکا کمک بسزایی داشته است. دکتر بشیریه پس از آنکه از تدریس اش در دانشگاه تهران توسط وزارت علوم دولت نهم ممانعت شد و آنجا که از پیگیری ها جهت بازگشت به آغوش دانشگاه نامید شد، دعوت دانشگاه "سیراکیوز نیویورک" را پذیرفت. به نظرم اینها همه سندی افتضاح، برای تاریخ یک ملت است. ملتی که یک به یک بزرگان خود را از دست می دهد. اگرچه دولت مهرورز می خواهد ریشه ی اندیشه های مخالف خودکامگی را بخشکاند اما باید بداند ریشه هایی که به مدد ظهور و حضور چهره هایی چون دکتر بشیریه پرورش یافته اند چنان در جان این آب و خاک ریشه دوانده اند که دیگر کسی یارای نابودی آن را نخواهد داشت. انشاء الله

نقش رسانه ها در رهبری افکار عمومی دنیا غیرقابل انکار است. امروزه رسانه ها با بهره گیری از پیچیده ترین متدها، آرای مردم را هر طور که می خواهند مدیریت می کنند. به همین دلیل است که قدرت های بزرگ سعی می کنند با تسلط و یا ایجاد رسانه های تأثیر گذار خواسته های خود را پیش برند و سیطره بر دنیا را تکمیل کنند. لابی صهیونیست از جمله قدرت هایی است که موجودیت و مشروعیت اش با بنگاههای سخن پراکنی گره خورده است. "رابرت مرداک" از معدود مردانی است که در بازی قدرت نقش ویژه ای یافته است. وی بازیگردانی است که حضورش بر بزرگترین بنگاه های رسانه ای دنیا همچون "فاکس نیوز" سایه افکنده است. این غول رسانه ای دومین روزنامه ی پر تیراژ آمریکا را نیز از آن خود کرد. "وال استریت ژورنال" که در معادلات اقتصادی آمریکا تأثیر بسیار دارد از مدت ها قبل نظر "مرداک" را به خود جلب کرده بود. توجه مراکز قدرت به نقش رسانه ها و دستاوردهای حاصل از آن قابل تأمل است. توجهی که ما به نسبه از درک آن غافل بوده ایم. شکی نیست که تنها با شعار دادن نمی توان به خواسته های خود برسیم. شرط برنده شدن در چنان میدان سترگی از بر بودن قواعد بازی است.

بالاخره قائله ی "اعلمی" با آرام شدن فضا و گزارش نماینده ای از کمیته ی تحقیق فروکش کرد. در این وادی "اعلمی" یک نمونه است! جای نگرانی دارد وقتی می بینیم در جایگاه مسلمانی نشسته ایم تا در اولین فرصت مومنی را بیابیم و قربانی کنیم. دیروز گذشتگانمان. امروز اعلمی، موسویان، ناصری و ... فردا را خدا به خیر گرداند! مهم نیست این شخصیت چه کسی باشد؟ معروف باشد یا یک شهروند معمولی؟ مهم این است که دچار عادت های بدی شده ایم. باور کنید اینها ایرانی هستند. از خودمان! با همه خوبی ها و بدی ها!

امروز خاتمی با حضور در دانشگاه تهران خاطرات گذشته را زنده کرد. محل سخنرانی و فضای بیرونی آن در حالی مملو از دانشجویان مشتاق بود که نه تنها کسی آنها را برای پر کردن و یکدست نمودن سالن بسیج نکرده بود، بلکه از ورود بسیاری از دانشجویان سایر دانشگاهها ممانعت بعمل آمد. اما با این وجود نا مهربانان نتوانستند سد احساسات بی ریای دانشجویان باشند. به نظر می رسد دانشگاه باز دارد جان می گیرد. خاتمی هم می تواند کمک زیادی به شکست رخوت ساخته ی اقتدارگرایان در دانشگاه کند. شاید وی با بیان خاطرات دوران فعالیتش در دانشگاه بدنبال این موضوع بود. این روزها رئیس جمهور سابق بسیار صریح تر از گذشته سخن می گوید. بخوبی می توان فهمید خاتمی مدتی است نسبت به وضعیت کشور بیش از حد نگران است.

تا حالا هر کتاب دینی که خوانده ام یا پای صحبت هر روحانی و محققی که نشسته ام، سخن از اصل "برائت" در اسلام بوده است. اصلی مترقی که نشان از رحمانیت اسلام دارد. اما ظاهرا سیاست رد محسوسی بر دامان اسلام آقای جنتی جای گذاشته است. ایشان که همیشه مدعی اند از موضع دین سخن می گویند در رهنمودی به مسئولان دفاتر نظارتي شوراي نگهبان در استان‌ها فرمودند: "برائت، پشتوانه ی حقوقی ندارد!" خوب! این هم قرائتی از دین است!

چند شب قبل در جلسه ی مناظره ای که توسط جامعه ی اسلامی دانشگاه یزد برگزار شده بود، شرکت کردم. از چهار نفری که پشت تریبون مواضع خود را بیان می کردند یک سهم هم به منتقدان دولت رسیده بود. دوستم "حمزه غالبی" دبیر سیاسی انجمن اسلامی دانشگاه تربیت مدرس در همان فرصت کوتاهی که در اختیارش بود به انتقاد از عملکرد دولت نهم پرداخت. هر چند همان مواضع نیم بند منتقدانه هم در دید دیگر شرکت کنندگان در نشست، به آمریکا و دشمنان و لیبرالها وصل شد اما این اصل که افرادی که روزی قوت کلام را در زور دست می دیدند برای رسیدن به خواسته هایشان مولفه ی گفتگو و فعالیت در تشکل سیاسی را برگزیده اند و حاضر شده اند فرصتی هم برای دگراندیشان در نظر بگیرند جای بسی خوشحالی دارد. از چهره ها و رفتارهای هیجان زده اشان معلوم بود که تحمل نظر مخالف برایشان چقدر سخت است اما هر طور بود تحمل کردند تا این تجربه ی ارزشمند سپری شود. بی شک برگزاری چنین نشست هایی بسیاری از مواضع طرفین را نسبت به هم تعدیل می کند. تصورات مذمومی که ساخته ی ذهن توهم زده ای است که حتی از دوست منتقد هم دشمن می سازد.

امروز سالروز شهادت سه دانشجوی اهورایی است. نماد حق خواهی دانشجویان ایرانی در برابر هر آنچه بر خلاف مصالح این مرز و بوم باشد. امیدوارم جنبش دانشجویی دوباره جان بگیرد. روز دانشجو مبارکباد.

گزارش شورای ملی اطلاعات آمریکا در مورد برنامه ی هسته ای ایران واکنش های مختلفی در بر داشت. در داخل، طرفداران دولت به محض انتشار این گزارش آن را یک پیروزی بزرگ برای کشور قلمداد کردند. به نظر چنین واکنش عجولانه ای بدون توجه به جوانب مختلف این اقدام قابل تأمل منطقی نباشد. شکی نیست در پس زمینه ی انتشار چنین گزارشی نیات فراوانی نهفته است که لاجرم احتمال شوم بودن آن بسیار است. متاسفانه احمدی نژاد و یارانش از تریبون رسمی حکومت برای اثبات حقانیت خود چنان به این گزارش متوسل می شوند که فراموش می کنند به ابعاد دیگر آن توجه کنند. اما در بعد خارجی این گزارش را تاکیدی بر اقدامات گذشته می دانند. شورای ملی اطلاعات آمریکا در گزارش خود تاکید دارد شنود مکالمات مقامات نظامی ایران نشان می دهد ایران در سال ۲۰۰۳ فعالیت های مربوط به ساخت بمب اتمی را متوقف کرده است. یعنی در اواخر دوران حضور روحانی در مسئولیت پرونده ی اتمی با شروع فشار غرب! یعنی ایران برخلاف ادعاهایش بدنبال بمب اتمی است. یعنی همه ی نگرانی های غرب مبنی بر مخفی کاری ایران صحیح است، اگرچه در برهه ای آن را متوقف کرده باشد! یعنی همه ی گزارش های قبلی آژانس و آمریکا صحیح است. یعنی فشار بر ایران موثر است و می تواند منجر به تعطیلی فعالیت های غیر قانونی شود. یعنی فشار بر ایران باید ادامه پیدا کند. یعنی در صورتیکه ایران به خواسته ی شورای امنیت توجه نکند - بخصوص با وجود گشایشی که آمریکا مدعی آن است - همراه کردن چین و روسیه آسانتر می شود و ... اینها زوایای دیگری از گزارش مزبور است که نباید از آن غفلت کرد. مواضع آمریکا و غرب پس از انتشار این گزارش چنین احتمالاتی را جدی تر می کند. از این رو نباید دستپاچه به استقبال امثال این گزارش رفت. باید دقت کرد سکه دو رو دارد!

نمونه ی مشابه محمود احمدی نژاد در نگاه به مدیریت، همان "چاوز" ونزوئلاست. همان تفکراتی که موجب انحلال سازمان مدیریت می شود و یا به احتمال زیاد در آینده نزدیک بانک مرکزی را از میان خواهد برداشت در کشور آمریکای لاتین نیز توسط شخص رئیس جمهور پیگیری می شود. "چاوز" امید داشت پاسخ حرکت های پوپولیستی خود را در رفراندوم قانون اساسی و با تداوم ریاست جمهوری خود و استقلال بانک مرکزی بگیرد. اما با وجود همه ی تبلیغات انجام شده، مردم با شرکت در رفراندم به هر ۶۹ اصلاحیه ی مورد خواست "چاوز" جواب منفی دادند. این موضوع برای علاقمندان دموکراسی خبری مبارک و برای حاکمانی که بدنبال استبداد هستند پیامی مهم و قابل تامل بود. البته "چاوز" در دو نکته با همتای ایرانی اش تفاوت دارد. یکی اینکه "چاوز" حداقل در مورد بهره برداری از درآمدهای نفتی موفق بوده است. زیرا فراتر از شعار تا حدودی توانسته مردم را از درآمدهای نفتی منتفع سازد. دوم اینکه اعتقاد عملی وی به به دموکراسی بیشتر از خیلی هاست! بی شک توسل وی به رفراندوم و نظام حزبی برای رسیدن به خواسته هایش و البته واکنشش نسبت به نتیجه ی رفراندوم قابل تقدیر است. امیدوارم وی در سفرهای متعددش به ایران این جنبه ها را نیز به برادرش گوشزد کند! 

خبر استعفای وزیر آموزش و پرورش جدا از تحلیل های معمول اختلافات وسیعی را در مجموعه ی دولت و ریاست جمهوری نشان داد. شکی نیست پشت پرده ی برکناری "فرشیدی" بیش از آنکه مسایل مدیریتی و ضعف وی در دوران وزارتش باشد نوعی تسویه حساب سیاسی داخلی است. اولین دلیل جایگاه سیاسی "فرشیدی" است. وزیر مستعفی آموزش و پرورش از دوستان "اکبر توکلی" رئیس مرکز پژوهشهای مجلس است. از آنجایی که این گروه از محافظه کاران مدتی است مورد بغض دولت نهم و شخص احمدی نژاد واقع شده اند می تواند دلیل خوبی برای کنار گذاشتن وزیر آموزش و پرورش باشد.  بی اطلاعی  سعیدلو  معاون اجرایی رئیس جمهور - که روزی بیشترین حضور و نفوذ را در مسایل مربوط به رئیس دولت داشت - از موضوع استعفا قابل توجه است. وی در مصاحبه با رسانه ها ضمن تکذیب استعفای وزیر آموزش و پرورش، انتشار این اخبار را به دشمنان و ... دولت نسبت داد. در حالیکه تغییر وزیر آموزش و پرورش به نقل از "علی احمدی"سرپرست جدید این ورارتخانه، از یک ماه پیش در دستور کار بوده است.  با توجه به موضع نزدیکترین پایگاه اطلاع رسانی دولت نهم در مورد مصاحبه ی"سعیدلو" می توان بی اطلاعی سعیدلو را نشانگر حذف گروهی از نزدیکان احمد نژاد از گردونه ی بازی و بروز اختلافات عمیق در نهاد ریاست جمهوری دانست! دلیل دوم برکناری "فرشیدی" عدم همراهی وی با احمدی نژاد در مسئله ی دانشگاه پیام نور است. احدی نژاد با توجه به ناتوانی در برخورد با دانشگاه آزاد برای تضعیف این نهاد  تصمیم به تقویت دانشگاه پیام نور گرفته است. لزوم بهره برداری از امکانات آموزش و پرورش و مخالفت "فرشیدی" با چنین امری، دیگر دلیل استعفای وی است. برگزیدن رئیس دانشگاه پیام نور بعنوان سرپرست وزارتخانه دلیلی بر این تحلیل است. شکی نیست که در آینده ی نه چندان دور خبرهایی از تسویه حساب های دیگر از جمله تغییر وزرای کار و کشور و نیز رئیس بانک مرکزی به گوش خواهد رسید.

بیشترین لطمه را به دین کسانی می زنند که آنرا ابزاری برای رسیدن به منیت های شخصی اشان کرده باشند. آنچنانکه که برداشت ابزاری از دین مسیحیت در دوران حکومت کلیسا در اروپا به منزوی شدن دین الهی بین مردم و برای سالهای طولانی منجر شد. یعنی بدترین لطمه ی ممکن! متاسفانه ی زاویه ی دید بعضی از محافظه کاران به دین چنین منظری دارد. استفاده از دین برای حذف رقیب از صحنه ی سیاست سالهاست به ابزار ثابت آنان تبدیل شده است. واکنش ها ی چند روز اخیر به سخنان "اکبر اعلمی" - نماینده ی مردم تبریز در مجلس شورای اسلامی -  در جمع اصلاح طلبان زنجان از این جمله است. واکنش هایی که خارج از معیار دین بیان می شود و خود منکر است! محافظه کاران در حالی فریاد وامصیبتا سر داده اند که در چند مورد توهین غیر قابل کتمان کارگزاران دولت نهم به مقدسات دینی گزینه ی سکوت را برگزیدند. بدترین شکل توهین به پیامبر مکرم اسلام طی سئوالات آزمون ضمن خدمت فرهنگیان انجام می شود ولی آب از آب تکان نمی خورد و دیگر خبری از کفن پوشان مخابره نمی شود. به عبارتی محافظه کاران نشان داده اند صلاحیت ورود به جایگاه ممیز را در مسایل دینی ندارند وگرنه بر کسی پوشیده نیست که اصرار بر برداشت توهین آمیز از سخنان گزینش شده ی "اکبر اعلمی" دور از واقعیت و قلب واقعیت است. خود ائمه ی اطهار بر نقدشان توسط مردم اسرار داشته اند چه بماند بر نقد حاکمین و مسئولینی که - حتی در همان دوران - منصوب شده باشند. با توجه به نقشی که "اعلمی" در مجلس و در موضع انتقاد از دولت دارد تلاش برای حذف وی از این طریق دور از انتظار نیست. بخصوص آنکه بخاطر سلامت مالی و اخلاقی، حذف وی به آسانی ممکن نیست. بی تردید برخورد با "اعلمی" حرکتی سیاسی است که بیشتر مصرف انتخاباتی دارد. شاید هم بهانه ای برای نظارت استصوابی شورای نگهبان! به هر حال پاسخ نماینده ی مردم تبریز به منتقدان روشن است.

ظهر امروز با دیدن خبر زلزله ی تبریز در سایت های خبری، از موضوع مطلع شدم. خیلی نگران شدم. وقتی با خانواده تماس گرفتم متوجه شدم از شب گذشته تبریز در التهاب شدیدی فرو رفته است. مردم از زلزله های ویران کننده ی گذشته ذهنیت بدی دارند. متاسفانه تبریز بدلیل قرار گرفتن روی گسل همیشه در معرض خطر است. مردم از مسئولین انتظار دارند تمهیدات لازم را برای ایمنی مردم پیش بینی کنند. امیدوارم اتفاق بدی نیافتد.

۱۰ آذر سالروز شهادت مدرس، روز مجلس است. مدرس و دیگر مشروطه خواهان تمام تلاش خود را صرف کردند تا در مسند نمایندگی مردم به واقع چشم و دل مردم باشند. آنان از قدرت حاکمه نترسیدند و جز حق هیچ نگفتند. گاه حقیقت طلبی آنها را تا پیش برد که شهادت نصیبشان شد . مرور خاطرات آن روزها حداقل کاری که می تواند انجام دهد بررسی وضع مجلس موجود و تشخیص عیار آن است. مجلسی که چند ماهی بیش از آن باقی نمانده است در بین چند دوره ی قبل مجلس شورای اسلامی به شدت عیار نمایندگی مردم را تقلیل داد. اوضاع چنان خراب است که کمتر بزرگواری رقبت می کند حتی کاندیدای مجلس هشتم شود چه بماند قدم بر آن بگذارد. مجلس از بعد نظارت که بی خاصیت شده است. از منظر تصویب قانون نیز وضع بهتری ندارد. یا بیننده است و قانون را دیگران هر جا و هر طور  که می خواهند وضع می کنند. یا بله قربان گوی دولت است و هر چه او می خواهد انجام می دهد. البته گه گداری صداهای متفاوت نیز به گوش می رسد. که آن نیز چنان مورد تاخت و تاز قرار می گیرد که حتی خودی ها را نیز در صف ضد انقلاب قرار می دهد.  روشن است که در چنین فضایی صدا در هنجره می خشکد. در کشور دارد عادت می شود هر کس بر سر حقوق ملت مصالحه کند پسندیده تر می شود و هر کس بر حق بایستد هزاران برچسب می خورد. مجلس ششم نمونه ی قابل تاملی است. امروزه نمایندگانی که خواستند به واقع کلمه "وکیل مردم" باشند حتی از جانب هم قطاران مورد عتاب قرار می گیرند. آری! اهل حق بودن سخت است. باید همتی کرد تا شاید مجلس مدرس ها دوباره زنده شود. مجلس باید صدای استوار ملت باشد. مجلس باید چشم بینای موکلان باشد. مجلس باید از قدرت گریز باشد. مجلس باید به فکر آینده باشد. آری! مجلس باید چنین باشد.

مدتی فرصت فراهم نشده بود به سنت زمان استانداری نشستی با حضور جوانان فعال استان و مهندس کلانتری برگزار کنیم. امروز صبح چنین اتفاقی افتاد. کمتر پیش می آید جوانان با اشتیاق به دیدار کسی بروند. بخصوص آنکه آن فرد یک مدیر سابق یا شخصیتی اجرایی باشد. خوشبختانه روابط مهندس کلانتری با جوانان از زمان استانداری تا کنون به نوعی حفظ شده است. شکی نیست دلیل عمده ی آن، توجهی بود که وی در زمان مسئولیت اش به مسایل نهادهای غیر دولتی بخصوص تشکل های جوانان  داشت. البته هنوز همه به مهندس کلانتری به چشم استاندار دولت اصلاحات نگاه می کنند. خودش هم به آن افتخار می کند. علاقه زیادی به خاتمی و منش رفتاری اش دارد. اگر اشتباه نکنم جزو معدود استاندارانی بود که دل به دریا زد و در آخرین روزهای حضور خاتمی در ریاست جمهوری مراسم "بدرقه ی دوست" را برایش برگزار کرد.    متن کامل

خاطرم هست وقتی اصلاح طلبان به حکم اولیه ی اعدام هاشم آقاجری آن هم بدلیل بیان مطالبی در سخنرانی همدان اش اعتراض کردند حضرات محافظه کار پیکان اتهامات را به سوی منتقدان نشانه رفتند. مثل همیشه زمین و زمان را به هم دوختند تا بگویند همین انتقادات از یکی از ارکان مهم نظام یعنی جایگاه قضا و زیر سئوال بردن حکم قاضی مخالفت با اسلام و انقلاب، آرمان های امام و رهبری، زیر پای گذاشتن خون شهدا، دخالت در قضا و تفکیک قوا و ... است. به همین سادگی! گردونه چرخید و چرخید تا اینکه در زمانه ای که آقایان حق شناس در فضایی یکدست به حاکمیت رسیده اند، همان جایگاه قضا با وجود همه ی جوسازی ها حکم به تبرئه ی یک شهروند مسلمان داد. جالب آنکه آقای رئیس دولت و وزرای محترم اشان در کمتر از چند ساعت جای آنکه از تبرئه ی مومنی شاد شوند به حکم اعلام شده به تندی اعتراض کردند. حالا حکم چنین واکنشی به حکم قاضی چه می شود!؟ الله اعلم. البته هیچوقت اصلاح طلبان ادعا و اعتقاد نداشته اند نباید نسبت به حکم قاضی انتقاد داشت اما از محافظه کاران که خیلی ادعا دارند زشت است. شاید هم نکته اینجاست که وقتی کاری زشت می شود که مجری اش اصلاح طلب باشد. خوب! این هم منطقی است برای خودش!

سخنان سخنگوی قوه ی قضائیه در مورد تبرئه ی موسویان از اتهامات جاسوسی آب سردی بود که در این سرمای پاییزی بر سر کسانی که در این چند ماهه بی محابا به تهمت زنی و افترا علیه وی پرداخته بودند ریخته شد. در چند پست قبل مطلبی نوشته بودم با عنوان "آبروی مومن" با این مضمون که "اگر قوه ی قضائیه حکم به تبرئه ی موسویان بدهد چه کسی پاسخگوی آبروی از دست رفته ی او خواهد بود؟" حال وقت پاسخ دادن به آن پرسش است. در طول دوران دولت نهم بارها محموداحمدی نژاد و یارانش از لیست های کذایی مفسدان و جاسوسان سخن گفته اند. نمونه ی آن لیستی بود که رئیس دولت نهم در مجلس مدعی شد که در جیب بغلش قرار دارد و روزی آن را بر ملا خواهد کرد! اما در قضیه ی موسویان نکته ی جالب این است که وی تنها کسی بود که از مجموعه ی این لیست ها نامش رسما توسط رئیس دولت، وزیر اطلاعات و سایر محافظه کاران اعلام شد. غافل از اینکه وقت زیادی به طول نخواهد انجامید تا کذب آن ادعاها برملا شود. همه ی اینها در حالی اتفاق افتاد که در این چند هفته - بخصوص در چند روز گذشته - دولت نهم همه ی فشار خود را آورد تا جریان پرونده را آنطور که خود می خواهد پیش ببرد ، اما نشد! این درس خوبی برای محافظه کاران است که بجای تهمت زنی و ادعاهای غیر اخلاقی ذهن خود را بر روی مسایل اساسی مردم متمرکز کنند. البته زیاد امیدوار نیستم!

پی نوشت:

- بیانیه ی شش بسیج دانشجویی در مورد پرونده ی هسته ای

- سخنرانی حسن روحانی در جشنواره ملی تولیدکنندگان جوان

- ناطق نوری: موسویان جاسوس نیست

- عضو شورای مرکزی جامعه روحانیت مبارز: تهمت‌زنان به موسویان استغفار کنند

با توجه به شرایط انتخابات آتی و چیدمان نیروهای مجری انتخابات بخصوص در هیئت های اجرایی این نگرانی وجود دارد که شعاع رد صلاحیت ها توسط این هیئت های یکدست چنان گسترده باشد که دیگر نیازی به نظارت استصوابی شورای نگهبان نباشد. چه بسا آقایان آش را چنان شور کنند که رد صلاحیت شدگان برای اعتراض دست به دامن شورای نگهبان و آقای جنتی شوند! این مقدمه را عرض کردم تا به دوستان اصلاح طلب یا کسانیکه به هر دلیل به دامان اصلاحات بازگشته و به این نتیجه رسیده اند که تنها راه خروج کشور از بحران اعتماد به اصلاح طلبان و استمرار این تفکر اندیشمندانه در جامعه است یادآور شوم با توجه به احتمال رد صلاحیت ها، بجای تمرکز روی شخص خاصی بعنوان کاندیدا که احتمالا موضع گیری و انشقاق را در پی دارد، دغدغه ی اصلی خود را گسترش تشکیلات ائتلاف اصلاح طلبان و انتقال مفاهیم اصلاح طلبی به بدنه ی جامعه قرار دهند. امروز تقویت جایگاه ائتلاف اصلاح طلبان بیش از هر چیز اهمیت دارد. بخصوص اینکه عمده ی پل های ارتباطی با مردم توسط رقیب تخریب شده و یا می شود.

بالاخره پس از مدت ها تحمل فشار دولت نهم، حسین زاده مدیرعامل خبرگزاری ایسنا  تغییر کرد. ایسنا جزو معدود رسانه هایی بود که تغییر دولت نهم در ادبیات مستقل و آزاد اندیشانه ی آن کمتر اثر گذاشته بود. بدنه ی اصلی ایسنا را دانشجویان تشکیل می دهند. اصلا خصوصیت دانشجو همین است که عدالتخواه باشد. البته عدالت در عمل و نه شعار! ترکیب نیروی انسانی ایسنا موجب شده این مجموعه با کمترین امکانات بیشترین کارایی را داشته باشد. اما افسوس دولتمردان محافظه کار دولت نهم در حالی که شعار نقدپذیری سر می دهند و به مطبوعات منتقد جایزه هم می دهند! با فشار آوردن به چنین مجموعه ای نشان داد تاب تحمل یک مجموعه ی مستقل را ندارد.

پی نوشت:

- ابراز نگرانی خاتمی از تغييرات پياپی در خبرگزاری ايسنا

- مقاله ی ابوالفضل فاتح موسس ایسنا در انتقاد از فشار بر ایسنا

امروز در لابلای صحبت با یکی از دوستان فعالم در عرصه های سیاسی و اجتماعی در جستجوی دلیل ضعف همراهی مردم از اصلاح طلبان در انتخابات گذشته بخصوص در شهرهای کوچک، به نکته ای اشاره کرد که متاسفانه امروزه دوستان اصلاح طلبمان نیز گاه و بی گاه به آن دامن می زنند. نکته، نگرانی مردم از تندروی های برخی از اصلاح طلبان از جمله جبهه ی مشارکت ایران اسلامی و سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی در زمان دولت اصلاحات و مجلس ششم بود. چنین برداشتی در بخش کوچکی از جامعه با توجه به یکسویه بودن جریان اطلاعات در کشور، بخصوص در شهرهای کوچک زیاد دور از انتظار نیست. متاسفانه در سالهای اخیر بدلیل محروم بودن اصلاح طلبان از تریبونهای عمومی، فرصت انتقال واقعیت ها ممکن نبوده است. رسانه ی تصویری و شنیداری به ظاهر ملی که تکلیف اش به کل روشن است. از روزنامه های اصلاح طلب هم چیزی بیش نمانده است. آن چیزی هم که منتشر می شود از ترس توقیف شدن کمتر جرات بیان انتقادات شفاف را دارند. متاسفانه از طرفی در شهرهای کوچک بدلیل فقر مطالعه این چند رسانه ی مکتوب هم کمتر مطالعه و حتی توزیع می شود. در چنین شرایطی و در حالی که تنها منافذ اطلاعاتی مردم که در اختیار رقبای سیاسی اصلاح طلبان است برای دور کردن مردم، بی محابا به قلب واقعیت می پردازند و با نیت ایجاد دو دستگی بین اصلاح طلبان آنها را به تندرو و کندرو تشبیه می کنند، نباید انتظار دیگری داشت. در این مدت محافظه کاران از هیچ سیاه کاری و دروغ پردازی دریغ نکرده اند. شاید بهترین پاسخ آن گروه سخن دکتر خاتمی باشد که گفت: "اگر ایستادگی در برابر ظلم و انحرافات تندروی است، من افتخار می کنم تندرو هستم، اگر تسلیم شدن در برابر انحراف اعتدال است، من خودم را آلوده این اعتدال نمی کنم" اما این تکلیف را از دوش اصلاح طلبان ساقط نمی کند چرا که اگر دلسوز آینده ی کشور هستند باید فکری اساسی برای انتقال گفتمان حقیقت خواه و اخلاق گرایانه اصلاحات به بدنه ی جامعه بالاخص شهرها و روستاها کنند. به یقین آن موقع سخن گفتن از تندرو مفهومی دیگر می یابد.

به مناسبت ولادت امام رضا (ع) سید محمد خاتمی در جمع مشهدی ها سخنرانی کرد. خبرها و عکس هایی که از آن مراسم به نمایش در آمد، از اسقبال شورانگیز مردم حکایت دارد. مردمی که آمدنشان نه سازماندهی شده بود و نه امتیازات کاری در پی داشت. بر عکس در این روزها شرکت در مجالس اصلاح طلبان هزینه های سیاسی هم دارد. بی شک این تصمیم شخصی برای دیدار با نماد اصلاحات بسیار با ارزش است. امیدوارم رئیس جمهور سابقمان با توجه به نیاز مردم و علیرغم بداخلاقی هایی که از طرف رقبا می شود به سفرهایشان ادامه دهد. این سفرها و مراسم ها واقعا برای اصلاح طلبان روحیه بخش است.

اظهارات امام جمعه ی مشهد در مورد دخالت قوای نظامی در موضع گیری های سیاسی بابی خطرناک از رویه ای جدید است. رویه ای که حامیان و عاملینی دارد. متاسفانه در چند سال اخیر علیرغم تذکرات بزرگان نظام، عده ی قلیلی در خرج کردن از کیسه ی این نهادهای نظامی - که بفرموده ی امام (ره) بایست از مناقشات سیاسی دور بمانند - لحظه ای غافل نبوده اند. پاسخ آیت الله موسوی تبریزی دادستان کشور در زمان حضرت امام (ره) جواب روشنی به این ادعا بود که بایست به یک جنبش عمومی تبدیل شود. کسانیکه چنین مسایلی را مطرح می کنند آگاهانه یا ناآگاهانه به وقوع سه امر کمک می کنند. یک اینکه با توجه به حضور گرایش های سیاسی متنوع در داخل این نهادها، در صورت ایجاد زمینه ی دخالت در امور سیاسی، این گروهها در سدد رقابت داخل نهادی بر خواهند آمد که می تواند موجب ایجاد شکاف و تحمیل خسارت غیر قابل جبران به کشور شود. دوم، حضور این نهادها در رقابت های سیاسی با توجه به ماهیت نظامی بودن آنها می تواند خطرناک باشد. تردید در ظرفیت عدم توسل به قوه ی نظامی جهت تحمیل یک تفکر دلیل این نگرانی است. سوم، عملا قوای نظامی را از تمرکز بر خطرات برون مرزی که همانا رسالت اصلی این نهادهاست باز می دارد. به راستی بهره برداری های سیاسی از چنین نهادهای مهمی ارزش چنین خسرانی را دارد؟