یار دبستانی |
» پند امروز :
موضوعات
کل نمایش:
هیچ انسان عاقل و دور اندیشی از پیشرفت و توسعه بدش نمی آید. علم دستیابی به چرخه ی کامل سوخت هسته ای که توسط دانشمندان ایرانی محقق گردید نمونه ای از پیشرفت کشور و موجب غرور ملی و لذا در خور تحسین است. شکی نیست که چنین توفیقاتی در این چند ماهه حاصل نگردیده بلکه سنگ بنای آن در زمان نخست وزیری میرحسین موسوی، ریاست جمهوری هاشمی رفسنجانی و روند اجرایی آن بطور جدی با روی کار آمدن دولت اصلاحات تحقق یافته است. می توان گفت منتقدین سیاست های دولت فعلی خود داعیه دار اصلی این موضوع - یعنی حق مسلم ما - بوده و هستند. بنابراین نمی توان نظرات آنان را در فضای سیاسی فعلی دنیا به حساب دیگر گذاشت. توجه به چند موضوع در رابطه با خبر خوش آقای رئیس جمهور خالی از لطف نیست. متن کامل
|
نوشته شده در پنجشنبه 
نوشته شده توسط رضا سالیانی پس از فریدون فروغی این بار نوبت به احمدشاملو شاعر بلند آوازه ی ایرانی رسید که گروهی تنگ نظر سنگ قبرش را ویران کنند. اشتراک این قماش با طالبان همان افکار منحط، تنگ نظر و بی بنیه ای است که اوج منطق آن را می توان در آدمیان بد احوالی جستجو کرد که راه دفاع از عقایدشان را در گورستان می یابند. اینان غافلند از اینکه امثال شاملو در قلب مردم زنده اند. حال هرچه می خواهند مشکلات روحی خود را با تخریب سنگ قبر انسانهای عزیزی چون فروغی و شاملو جبران کنند. جز تاسف هیچ ندارم.
یکی از لوایحی که دولت سید محمد خاتمی در آخرین روزهای کاری اش تقدیم مجلس نمود لایحه حمایت از حریم خصوصی بود که پس از تلاشهای فراوان که ساعتها کار کارشناسی را صرف خود نمود تهیه گردید. ارایه ی این لایحه در شرایطی که شفاف نبودن تعاریفی چون روابط حکومت و مردم بخصوص در موضوع حقوق فردی همیشه محل نزاع و کشمکش بین طرفداران آزادی های مدنی و مخالفین آنها بوده است می توانست نقطه ی عطفی در حرکت رو به رشد جامعه، تضمین حقوق مردم و تثبیت قوانین مدنی موضوعه به شمار رود. متاسفانه دولت نهم در چند روز اخیر اقدام به استرداد این لایحه از مجلس نمود. این حرکت در حالی صورت پذیرفت که لایحه ی مذبور پس از آنکه در کمسیون قضایی مجلس بحث و تصویب شده بود برای طرح در صحن علنی مجلس آماده می شد. متن کامل
پانزده روز فرصت خوبی بود تا فارغ از هر دغدغه ای به "خود" بیشتر توجه کنی. اجتماع و سیاست را به آرامی در گوشه ای بنهی و خود در گرمای خانواده غوطه ور شوی. زیبایی طبیعت را بقدر نیاز بچشی و بیشتر اعضای خانواده را از نزدیک زیارت کنی، فرصتی که در طول سال کمتر پیش می آید. هر چند دل نگرانی هایت برای کشوری که بیش از جان دوستش داری هرگز از وجودت دور نمی شوند اما هر از چند گاهی لازم است به بهانه ای سعی کنی مقداری از حدت آن بکاهی. سعی می کنی همه چیز را مثبت ارزیابی کنی، همه ی آنچه را در زندگی روزمره با آن درگیر می شوی بی آنکه پیگیر رویدادهای مختلف باشی. هر چه اصرار می کنی به مسایل همچو یک شهروند بی خیال نظاره کنی نمی شود. واقعیت این است که بعضی چیزها را نمی توان بی خیال شد.آخر مگر می توان در این زمانه بدیهیات را به راحتی انکار کرد. در لحظات آغازین سال در حالی که همه جا شایعه شده قرار است آمریکا در فروردین به ایران حمله کند سخنان رئیس جمهور کشورت که بر خلاف روال رایج ... متن کامل
در روزهایی که جز خوشی و سلامتی برای دیگران آرزویی نداریم، قهر طبیعت جمعی از هموطنان عزیز لرستانی امان را در ماتم فرو برد. بی شک تقدیر طبیعت کاری به کار ساکنین آن ندارد. می خواهد عید باشد، می خواهد... . او کار خود را می کند. حال ما چاره ای نداریم جز اینکه با نا مهربانی های آن بسازیم. این واقعه ی تلخ را که در آغازین روزهای سال نو پیش آمد به همه ی هموطنان عزیزمان تسلیت می گویم. امیدوارم امسال از این دست اتفاقات کمتر پیش بیاید.
دیدی بر سر خانه امان چه آمد؟ دیدی دیوارهایش چه دردناک ترک برداشت. هنوز هم ناله اش را در گوش می شنوم که نالان بر سر برادر و خواهر نحیفمان فرود آمد. می دانم تلاش خود را کرد تا بر پای خویش بایستد اما افسوس نتوانست، نتوانست که بماند. باور دارم هنوز ادراک آن خشت بدفرجام در تصویر ویرانی سرگردان است و هنوز با وجدانی آشفته به تن شکسته ی خواهر و برادر درد کشیده امان می اندیشد. آری! من هم می اندیشم. به زندگی. به روزی که زندگی گریست.به آن لحظات شومی که دل من هم، گریست. زندگی بعضی وقت ها سخت می آید. نفس تنگ می آید. غریب تر از چیزی می شود که بتوان تحمل اش کرد. خانه امان سرای سجاده های بی ریاست پس شاید بتوان چند لحظه ای کوتاه بر دامان آن زجره زد از گستاخی دیوارهای سنگی. خانه ی من آن عمارت باشکوهی است که انسانهای عاشقی برای ایستادگی اش با جان خود درس عشق داده اند. و "من" می خواهد ذره ای ناچیز از دیوارهای بر فلک کشیده ی پایداری اش باشد. تا ایستاده باشد. امروز دیگر نخواهیم گذاشت بار دگر دیوارهایش ترک بردارند. اینجا خانه ی کودکان سپید دلی است که وجود خدا را می توان در چشمانشان، صافی دلهایشان و در صداقت ادراکشان جست. امروز دیگر نخواهیم گذاشت غرورش را به موزه های بی خیالی بسپارند و آن کنند که می خواهند.
سهم من از بودن دل آرامی است که روزی در سکون این خاک خواهد آرامید و همین مرا بس است. تو را نمی دانم؟
سال ۸۴ با همه ی خوبی و بدی هایش، زیبایی و زشتی هایش، شیرینی و تلخی هایش گذشت. سعی کردیم آدم خوبی باشیم اما توانستیم یا نه؟ سئوالی است که پاسخ آن را در باز اندیشی های این چند روزه تعطیلات نوروز می توان یافت و آنگاه فرصت باقی است تا همه ی آنچه انجام دادیم و نپسندیدیم را در سیزدهمین روز سال نو به در کنیم. فلسفه ی نوروز تحول انسان و اجتماع به سوی نیکی هاست پس می توان پلیدی های وجود را از همه ی آنچه با وجود متعالی انسان غریب است زدود و بنده ی حق بود. من و تو می توانیم سال جدید را عاشقانه آغاز کنیم و این بار می توانیم عشق را به وسعت انسانها تعبیر کنیم. می شود عشق و دوست داشتن را از کسی دریغ نکرد حتی از دشمن به شرط آنکه از "من" گذشته باشیم. آری! عالم چقدر دیدنی می شود وقتی جز عشق، جز محبت، جز ایثار برای دیگری هیچ نپسندیم. براستی که آن سینه ها به قدر دریا وسعت دارند و به حقیقت چه زیبا روی اند آنان که چنین رسم نوروز به پا می دارند. ای کاش واژه های جنگ، زندان، مرگ، اندوه، کینه و تنهایی، واژه های غریب سال نو بودند و دیگر در دایره المعارف هستی معنی نمی یافتند. آری! می توان سال خوبی داشت اگر ما، "ما" باشیم. اگر به فکر فردا باشیم.
دوستان عزیزم! حلول سال نو، فرصت شروعی دیگر بر همه ی شما مبارک باد. شاد و بهروز باشید.
آخرين مطالب ارسالي;
